Er was leegte er was stilte..

Het is stil geweest…

Het is stil geweest rondom mij en mijn praktijk. Twee maanden stilte, twee maanden niets. Hoewel ‘niets’ ook niet de juiste weergave is. Er is namelijk veel gebeurd in die twee maanden. Er is veel gebeurd rondom mijn persoon. Er was leegte, er was stilte, er was tijd voor zelfreflectie, voor rust en voor doen waar ik zin in had.

De patella luxatie

Om te beginnen had ik zorgen om mijn knie waarvan de knieschijf uit de kom was gegaan. Een ‘patella luxatie’, die werd veroorzaakt door de plotselinge draaibewegingen tijdens de salsa lessen die ik vol enthousiasme volgde samen met mijn ‘hubbie’. Een hobby die mij energie gaf en die ik graag deed.

Ik wil niet zeggen dat ik in een zwart gat terechtkwam, maar het leek er verdomd veel op.

En nu een hobby die ik niet meer kan uitoefenen. Je kan je voorstellen dat het mij heel veel verdriet heeft gedaan dat ik moest stoppen met de lessen, dat ik afscheid moet nemen van mijn oh zo geliefde salsa…omdat mijn knie(en) het niet aankan. Ik wil niet zeggen dat ik in een zwart gat terechtkwam, maar het leek er verdomd veel op.

Er was leegte er was stilte

Er was leegte er was stilte… er was wederom iets wat ik moest opgeven. En als je eenmaal in die neerwaartse spiraal terecht bent gekomen, voelt alles wat je doet of gedaan hebt, zinloos. Want waarvoor doe je het nog als alles wat je doet later geen nut blijkt te hebben. Ja, er was een grote teleurstelling en leegte ontstaan…

Maar binnen in mij was er leegte er was stilte. Een oorverdovende stilte.

Maar leegte wil opgevuld worden. In het leven bestaat er geen leegte. In de energie bestaat geen leegte, want leegte wordt opgevuld met energie. Ik vulde mijn leegte op met creatieve bezigheden. Ik ging naar festivals (met krukken!), naar optredens, las boeken, maakte korrelwierrook of deed gewoon niks. Aan de buitenkant was er niets te zien, maar binnen in mij was er leegte er was stilte. Een oorverdovende stilte. Een stilte die zich deed gelden en bleef aankloppen. Maar ik wilde er niet aan toegeven. Ik wilde niks horen, want ik was kwaad. Ik was boos omdat mij iets was afgepakt waar ik al vanaf kind van hield en graag deed. Ik negeerde die stilte.

De stilte doorbroken

Het knaagde stilletjes aan mij dat ik mijn bezigheden voor de praktijk niet oppakte, waardoor ik mij schuldig voelde. Maar tegelijkertijd vond ik dat ik het recht had om mijzelf zielig te voelen. Maar met mij zelf zielig vinden, schoot ik niets op. In tegendeel, ik werd bozer en bozer, trok mijzelf terug, en dreigde te vervallen in oude negatieve patronen. Ik moest dit stoppen voordat het uit de hand zou lopen.

En die antwoorden kwamen, maar ik durfde ze niet te geloven, zo ver in negativiteit was ik al verzonken.

Ik besloot daarom toch maar in gesprek te gaan met mijn Hogere Zelf, met mijn I AM. Ik deed aan zelfreflectie, afstemmen op mijzelf, channelen…Ik doorbrak de stilte.

Ik vroeg om hulp, ik smeekte om mij een teken te geven, om mij antwoorden te geven waarom mijn leven altijd zo moeizaam moest verlopen. En die antwoorden kwamen, maar ik durfde ze niet te geloven, zo ver in negativiteit was ik al verzonken. Maar op een dag kwam het antwoord op mijn vraag luid en duidelijk. Hier kon ik niet omheen. Het kwam op een manier wat ik niet verwachtte.

Het boek*

Tijdens een van mijn online bestellingen, kwam ik een boek tegen dat ging over zelfgenezing. Op een of andere manier trok de titel van het boek mijn aandacht, en in een opwelling kocht ik het.

Het boek gaat over ons immuunsysteem en de reden waarom we ziek worden. Volgens de auteur worden wij ‘ziek’ door stress: fysiologische stress.

Wat is fysiologische stress

Fysiologische stress is de oorzaak van alle ziekten, lichamelijk of geestelijk. In onze cellen vinden allerlei fysiologische en chemische processen plaats. Maar door bepaalde veranderingen in/buiten ons lichaam, ontstaat er in de cellen ‘stress’ die de fysiologie/structuur van de cellen verandert. Deze stress wordt veroorzaakt door ons denken, voeding, gebeurtenissen, ervaringen, maar ook door overdracht van onze voorouders. 

Het meest opmerkelijke van dit boek vind ik de uitleg waarom het zo moeilijk is om deze fysiologische stress tegen te gaan. De verklaring hiervoor is dat onze cellen een geheugen hebben en reeds door onze voorouders gepredispositioneerd (aangeboren aanleg tot) zijn tot het aantrekken van fysiologische stress. 

Hoezo positief denken?

Dus alleen maar positief denken zal niet helpen om ziekten of ongemak tegen te gaan. Want niet alleen zijn onze cellen gepredispositioneerd door onze voorouders, maar ze hebben ook nog een ‘harde schijf’ waarin zowel de ervaringen van onszelf als van onze voorouders zijn opgeslagen in het celgeheugen. Vandaar dat transgenerationele patronen zo moeilijk te doorbreken zijn.

Een vicieuze cirkel. Want als er eindelijk een positieve ervaring zich aandient, wordt deze gemarginaliseerd, omdat het niet past in het beeld van overleven en onveiligheid.

Ik had hiermee mijn antwoord op mijn vragen. Ik wist nu waarom al mijn pogingen tot een gezond en beter leven stuitten op een muur, omdat ik nog vast zat in het denkbeeld van mijn ouders/voorouders, van een moeilijk en zwaar leven, en het geloof dat er geen oplossing noch een positieve uitkomst mogelijk is. Hun leven stond/staat nog steeds in het teken van onveiligheid en overleven. 

Maar ook mijn eigen slechte ervaringen passen in het denkbeeld van overleven en onveiligheid en zijn hierin opgeslagen, en vormen weer een bevestiging dat de informatie in het geheugen klopt. Een vicieuze cirkel. Want als er eindelijk een positieve ervaring zich aandient, wordt deze gemarginaliseerd, omdat het niet past in het beeld van overleven en onveiligheid.

Ik moet mij dus zien los te koppelen van zowel de geërfde denkbeelden en gevoelens van onveiligheid en overleven, als van mijn eigen gecreëerde denkbeelden van overleven en onveiligheid.

Het antwoord

Hier was ik dus naar op zoek. Het antwoord op mijn vraag, waarom het mij maar niet lukte om uit die spiraal van negativiteit te stappen. Want, bij elke tegenslag werd ik weer die spiraal ingezogen, kwam ik in een dip terecht en sloegen de twijfels toe. Daarom konden de positieve ervaringen niet beklijven.

Er staat mij dus een taak te wachten. Ik moet het celgeheugen wissen, de ‘harde schijf’ formatteren en nieuwe informatie, positieve informatie in het celgeheugen stoppen, waarmee ik mijn immuunsysteem versterk.

Elke avond praat ik met mijn cellen, en stop er positieve gedachten in. Ik geef mijn cellen positieve beelden, beelden over hoe ik mijn leven zou willen hebben. En ik wis de negatieve ervaringen uit het geheugen.

Ik ben er pas enkele weken mee bezig. En nu al merk ik dat er transformatie plaatsvindt. Ik merk dat er afvalstoffen vrij komen, wat een normaal en natuurlijk verschijnsel is bij transformatie. Voelt als griepverschijnselen aan. Ik heb nog een tijd te gaan, dat weet ik. Want wat al zo lang vastzit in het geheugen, heeft ook tijd nodig om los te komen. Maar ik heb geduld. Want waar er leegte en stilte was, wordt nu opgevuld met positieve ervaringen.

Daarnaast ben ik onlangs weer begonnen met een nieuwe opleiding die mij verder op weg zal helpen om mijn eigen blokkades op onbewust niveau op te heffen en dus een bijdrage zal leveren in het doen verminderen van die fysiologische stress, of met andere woorden, zal bijdragen het celgeheugen op te schonen. Deze opleiding biedt zoveel mogelijkheden voor mijzelf alsook voor mijn cliënten. Maar daar vertel ik een andere keer meer over.

I’m back…

Kortom, ik ben terug, I’m back. Ik heb weer zin in het ondernemen, weer zin in mijn praktijk, zin in healingwerk, in afstemmingen maken, in klanksessies en in workshops geven. Ik heb het stiekem gemist. Er was leegte er was stilte. En nu is er ruimte. Ruimte om te ondernemen.

Ik hoop dat ik met mijn verhaal jou of anderen heb kunnen inspireren. Ik weet dat het voor velen herkenbaar zal zijn wat ik beschreven heb… waarom je soms in cirkeltjes blijft lopen en maar niet uit die neerwaartse spiraal kan komen.

Er is hoop! En als ik het kan, kan jij het ook.

Ook jij kan je losmaken van verworven en overgeërfde patronen. Er zit zelfgenezende energie in ons en om ons heen. Het moet alleen de mogelijkheid krijgen om te stromen. Ik help je graag daarbij!

Namaste,

Digna

*“The healing Code” by Dr. Alex Loyd. 

Laat gerust een reactie achter.